SY

SY "COSI" op reis

17 juli 2014 - Porto Colom - San Jordi

SY COSIGeplaatst door Marc PELGRIMS 17 jul, 2014 09:43:16

Na meer dan een maand omgeving “Alcudia” verlaten de ruime baai en ruilen het luie leven in voor aktie. Peter en Ulrike van de Blue Moon vergezellen ons. Broer Patrick blijft nog enkele weken genieten in Alcudia.

De wind staat bijna perfect en we heisen alle zeilen. Na enkele uren kunnen we een zuidelijker koers aanvaren langs Cap des Freu. Ondertussen is de wind aangewakkerd en zodat we scherper aan de wind varen. Enkele licht overslaande golven zorgen voor verkoeling. Vroeg in de namiddag gaan we voor anker in de baai van Servera “Bahia de Arta”. Peter en Ulrike hebben met kennissen hier afgesproken om morgen samen te lunchen. De hotels aan het strand pronken in de blakende zon, badgasten genieten van het heldere water. Er staat een lichte deining, echt rustig liggen we niet maar tegen de avond gaat de wind draaien om uiteindelijk helemaal weg te vallen.

Nu is ons eerste wekje onze Cosi ontdoen van de zoutkorst. Het overslaande zeewater droogt in de warme wind snel op en laat een zoutlaag achter. Met de tuinslang aangekoppeld op ons watersysteem en een emmer met een sopje in aanslag beginnen we aan de taak. Na een uurke is de klus geklaard en schittert ons scheepje in de zon. De zon brandt op onze reeds gebruinde huid en we zoeken beschutting onder de bimini.

De volgende dag, vroeg in de ochtend vaar ik met de dinghy de baai af. Noordwaarts is een klein haventje dat de naam Port Nou genoemd wordt. De eerste indruk is prachtig, het lijkt op een miniatuur haventje gevuld met kleine lokale visserboorjes. Vroege toeristen lopen langsheen de kade en voeren de vissen met de rest van hun ontbijt. Lanszij de haven staat één groot hotel, aan de andere kant meerdere restaurantjes en bars. In de zijstraatjes zie ik vele winkeltjes en enkele kleine supermarkten. Opmerkelijk een puur toeristisch oord en dat ik ook aan de rekening van de supermarkt zie.

Na afscheid van de vrienden van Peter en Ulrike vertrekken we naar Porto Colom, 12 mijlen verderop. Na enkele uren varen we de beschutte havenkom binnen. Ankerplekjes zijn hier raar maar met wat geluk vinden we er nog net twee. Nieuwe moorings of betaalankerboeien hebben weeral veel gratis ankerruimte in beslag genomen, zo’n boeike zou ons 56 euro per nacht gekost hebben.

Na het avondmaal aan boord varen we naar de kade. We wandelen we langs de havenkaai, restaurants en bars stelende show. Het kern van het dorp ligt enkele straten verder maar dat houden we voor een volgende verkenning.

De volgende morgen zijn we vroeg onderweg. Cala na cala bekijken we om uiteindelijk aan te leggen in Cala Mitjana. Deze cala is niet breed, het lijkt meer op een spelonk uitgehouwen tussen twee rotswanden die na een tweehonderd meter eindigd in een smal zandstrand. Het water is hemelsblauw en helder. De cala is echter niet breed genoeg om enkel te ankeren. Om onze schepen veilig aan te leggen droppen we vooraan het anker, varen met de achtersteven naar de rotswand toe en gooien daar kleine ankers tussen de rotsblokken. Na een halfuurke hard werken liggen beide schepen netjes aangemeerd en genieten we van het prachtige uitzicht in de cala. Ondertussen komen er meer en meer motorbootjes binnengevaren. Aan hun vlaggen en hun typische bootjes te zien zijn de meeste Spanjaarden die hier hun weekend willen brengen. Onze schone tijd duurt echter niet lang. Na een tijdje krijgen we bezoek van de strandwacht en lifegard die al zwemend naar ons toekomt. Hij gaat niet akkoord met onze manier van aanmeren en vindt deze te gevaarlijk voor zwemmers. De landvasten naar de rotswand zouden een reddingsoperatie in gevaar kunnen brengen. Alhoewel we reglementair aangemeerd liggen halen we voor de goede gang van zaken de touwen en ankers naar binnen en verlaten de baai.

Op zoek naar een andere ligplaats varen we enkele calas binnen. Deze zijn niet zo beschut als Cala Mitjane maar bieden nog plaats. Ons Rocna anker valt neer en na enkele tellen liggen we muurvast. Peter en Ulrike krijgen met hun Delta anker maar geen grip. Dus terug anker op en hop naar een volgende baai. Ook daar lukt het hun niet. Het verschil tussen Delta versus Rocna anker komt hier duidelijk naar boven. Na tien pogingen lukt het hun nog steeds niet om hun Blue Moon voor anker te leggen. Zij geven het op en varen terug naar Porto Colom. Wij halen ook anker op en volgen onze vrienden naar de havenbaai. Na het weekend is het rustiger en is er meer plaats in de baaitjes om een nieuwe poging te ondernemen.

Twee dagen later zijn we weer vroeg onderweg. Porto Colom zuidwaart verlatend komen we in het natuurpark rond Cap de Ses Salines en Cabrera eilanden terecht. Er staat geen wind en we motoren op kleine snelheid. De prachtige omgeving met uitzicht van Caribische stranden doet onze ogen schitteren. De helderwitte stranden rond San Jordi zijn veilige ankerplekken voor de nu heersende winden. Het duurt niet lang of ons anker ligt in het helderwitte fijne zand op acht meter diepte. Alhoewel we de ankers vanop onze schepen door het heldere water zien liggen duiken we even in het water om nate zien dat de ankers diep genoeg zijn ingegraven.

Wij zijn niet alleen. De voormiddag vult de baai met bootjes en toeristen. Het nu overvolle helderwitte strand is niet meer te zien en is gekleurd door parasols en duizenden badgasten. Gelukkig zien we het heldere blauwe water nog. Superjachten komen aanvaren en legen hun laadruimte. Rubberboot, jetskies en grote luchtmatrassen, alles gaat achteraan hun schip te water. De baai is hier gelukkig vier mijl lang, rust en stilte worden gerespecteerd. Tussen de bootjes wordt er traag gevaren. De jetskies knallen zeewaarts, parasail of bananaboot varen hier (nog) niet. Een pracht van een dag, was deze maar eindeloos.



  • Reacties(0)//blog.cosi.me.uk/#post81